Het Brusselse Sint-Pieters-Woluwe is vooral een residentiële gemeente. Ze werd deels genoemd naar de Woluwe die erdoorheen stroomt. Door de vele groene ruimtes – denk maar aan het Woluwepark en de Mellaertsvijvers – is het een mooie plek om te wonen. Tot het begin van de 20e eeuw had de gemeente vooral een landelijk karakter. Later werd de ontwikkeling van de Tervurenlaan een katalysator voor de stedelijke en architecturale evolutie. Het oude centrum van de gemeente ligt rond de Sint-Pieterskerk. Door de geleidelijke vestiging van boerderijen ontstonden er gaandeweg een aantal gehuchten. Deze route neemt je mee op een tocht langs de mooiste architecturale staaltjes in Sint-Pieters-Woluwe!
Architectuur in Sint-Pieters-Woluwe: Een bonte mix van stijlen!
Sint-Pieters-Woluwe, voorname gemeente met veel ruimte
© urban
De wandeling begint bij een ongelooflijk werk van architect Jacques Dupuis: de Parador, een adembenemende modernistische villa gebouwd tussen 1946 en 1948. Het huis werd ontworpen voor de broer van de architect, Paul-Victor, die arts was. Vanaf de straat is niet veel van de grandeur te zien. De villa is meer op de tuin gericht. Zo kunnen de bewoners genieten van de rust. Destijds werd de bouwvergunning alleen verleend op voorwaarde dat er een scherm van populieren zou worden opgetrokken om het zicht op de gevel te verbergen. Die werd namelijk lelijk bevonden! (Louis Jasminlaan 297)
De Edmond Parmentierlaan, genoemd naar de aannemer die verantwoordelijk was voor de aanleg van de Tervurenlaan, is omzoomd met vrij oude en prestigieuze huizen. Het gebouw op nummer 191 domineert de omgeving en neigt naar de Vlaamse neorenaissancestijl, met zijn trapgevel, combinatie van verschillende materialen en houten raampartijen. Het dateert uit 1913. (Edmond Parmentierlaan 191)
Liefhebbers van landhuizen komen aan hun trekken bij de volgende halte. Dit huis werd in 1906 aanvankelijk in cottagestijl gebouwd. Vijftien jaar later werden de gevels getransformeerd om dit eclectische paviljoen te creëren. Het zou zomaar uit de 18e eeuw kunnen dateren, vind je ook niet? (Mareydestraat 25)
Terug naar de Edmond Parmentierlaan. Daar mag je deze twee halfvrijstaande villa's in eclectische stijl zeker niet missen. Weet je wat zo bijzonder is? Hoe symmetrisch het geheel er ook uitziet, toch werden de twee villa's niet op dezelfde werf gebouwd. Het huis links werd gebouwd in 1909, het kleinere zusje pas in 1913. Ze onderscheiden zich door bepaalde elementen, zoals de torentjes. (Edmond Parmentierlaan 120 en 122)
Huis Goffay is het werk van de gelijknamige architect. Die liet het in 1935 voor zijn ouders bouwen. Als pas afgestudeerde maakte hij een gedurfd werk in modernistische stijl, duidelijk geïnspireerd door Le Corbusier. Opmerkelijk zijn de toegang via een loopbrug en de constructie op palen. Dat zie je niet vaak in Brussel... (Hockeylaan 43)
Om onze wandeling af te ronden, nemen we een kijkje bij de Sint-Pauluskerk, een relatief recent kerkgebouw, ingewijd in 1941. Het ziet er imposant uit, met zijn brede ingang en massieve toren. Je zou kunnen zeggen dat het aanleunt tegen de neoromaanse stijl, waarbij alleen materialen van Belgische oorsprong werden gebruikt, in het bijzonder zandsteen. (Hockeylaan 94-96)